Klimaatakkoord in Parijs betekent einde van fossiel tijdperk

Sustainable Development Goal(s): Renewable EnergyClimate ActionPartnerships for the goals

Een week geleden werd de klimaattop in Parijs afgesloten met een nieuw internationaal akkoord. Na jaren van voorbereiding en twee harde weken onderhandelen, worstelden velen van ons met de ontlading van de opgebouwde spanning. Naast de Greenpeace-reactie moest iedereen het akkoord ook persoonlijk een plaatsje geven. Op het (al geplande) feestje van de ngo’s zaterdagnacht was er eerst nog aarzeling: is het wel gepast om te feesten? Na enige tijd overwon de blijdschap dan toch en vielen mensen elkaar zelfs spontaan in de armen.

Het is iets waar wij klimaatactivisten niet goed in zijn: blij en tevreden durven zijn met een stap vooruit. Er is altijd een “maar”, het is nooit genoeg en er blijft nog ongelooflijk veel werk te verzetten. Dat is dit keer natuurlijk niet anders, maar toch kunnen we niet om de betekenis van dit akkoord heen: Parijs luidt het einde van het fossiele tijdperk in.

De beurzen bewijzen het

Hoe ik dat weet? Halverwege de top keken we met enkele collega's wat naïef vooruit. De impact van de klimaattop in Parijs, zo zeiden we, zou pas duidelijk zijn als er de maandag nadien bij de opening van de financiële markten beweging in de koersen zou zijn. Echt geloven deden we het niet, maar kijk: op de eerste beursdag na de klimaattop daalden enkele belangrijke fossiele aandelen en kreeg hernieuwbare energie de wind in de zeilen.

Ik ben geen expert van de financiële markten, maar mijn buikgevoel zegt me dat dit een eerste teken aan de wand is. Ook The Economist zegt in haar analyse van het klimaatakkoord dat investeren in steenkoolbedrijven vanaf deze week een pak riskanter is geworden. Maar mijn buikgevoel werd pas echt bevestigd toen ik las hoe zelfs de Europese steenkool-lobby haar leden waarschuwt dat zij door de uitkomst in Parijs zullen worden 'gehaat zoals slavenhandelaars ooit werden gehaat'.

Geen excuses meer

Is dit akkoord dan perfect? Natuurlijk niet, verre van zelfs. De grote zwakte is het gebrek aan sterke acties op korte termijn. De nationale actieplannen die op tafel liggen en die vanaf 2020 het Parijs-akkoord in praktijk moeten brengen, leiden ons nog altijd richting een opwarming van 3°C of meer. Er werd afgesproken om deze plannen al in 2018 te herzien, nog voor het akkoord in werking treedt, maar voorlopig zonder de verplichting om ze meteen ook te versterken.

En zo dreigt dit akkoord al snel door de realiteit te worden ingehaald. Dankzij ontelbare initiatieven van burgers, lokale besturen en bedrijven wordt de strijd tegen de klimaatopwarming steeds meer op het terrein gewonnen. Elke nieuwe windmolen en elk extra zonnepaneel brengen ons dichter bij 100% hernieuwbare energie. Tegelijk zullen wij onze politici aan hun plicht herinneren om dit internationale klimaatakkoord te vertalen in ambitieus nationaal klimaatbeleid. Het is duidelijk dat dit niet zal gebeuren door stokoude kerncentrales langer open te houden of weer 6 jaar te ruziën over een minimalistisch Belgisch klimaatakkoord.

Onze ministers mogen zich in 2016 dus verwachten aan een groeiende klimaatbeweging van energieke burgers, lokale besturen en bedrijven die geen genoegen zullen nemen met het huidige amateurisme en politiek getouwtrek. Er zijn geen excuses meer.

About the author:

Joeri Thijs (1982) werkt voor Greenpeace sinds 2003, eerst als campagnemedewerker en later als campagneverantwoordelijke. "Mijn grootste motivatie om te strijden tegen de klimaatverandering is een leefbare toekomst vrijwaren voor mijn zonen Titus en Felix en hun leeftijdsgenoten

Luister ook naar zijn reactie na de uitkomst van de COP21.